Indian Summer

Anna Frajlich nie poetykom służy, ale poezji. Nie straszna jej tradycja, nie lęka się rymu, rytmu, melodyjności i jasności… Niebezpieczna to w sumie lektura: można się zadurzyć w melodyjnej skardze poetki, która już nie płynie pod prąd i złakniona jest łagodnego blasku słońca.

Uderza, typowe dla twórczości poetki, spajanie losów ludzi i przedmiotów, refleksja nad utratą zaplecza i kruszeniem trwałych podstaw egzystencji…

Wygnanie jest rzeczywistością tej poezji. Emigracja to wyspa… Tęsknota za krajem rodzinnym jest jednak tęsknotą za miejscem, którego nie ma na mapie, za czasem i porządkiem świata dzieciństwa i wczesnej młodości.